Siz hiç bir sabah kalktığınızda anlaşılmış olmanın verdiği o garip ruh haliyle yaşamınıza tekrardan dönüp baktınız mı? Bütün bir ömrünüz boyunca eksikliğini duyduğunuz, anlamlandıramadığınız ve kendinizde aradığınız kabahatlerin size ait olmadığını gerçekten fark ettiğiniz mi?
Bu durum insanda değişik bir boyuta geçiş yapıyormuş gibi hissetmesine sebep oluyor. Söylenen sözler, hareketler yavaşlıyor, ağır çekim bir hal alıyor hayat. Neredeyse duruyor. Hayat durduğunda anılara, anlara dokunup kalabiliyorsunuz, kişilerin etrafında dolanıyor, orada hem yok hem var oluyorsunuz. Değişik bir ruh hali...
Kendi ruh sağlıkları yerinde olmayan insanların, aile düzenlerini oturtamamış çiftlerin dünyaya çocuk getirmek için çabalamalarına anlam vermek gerçekten çok zor. Daha kendi karmalarını çözememişken başka başka canlara bu karmaları aktarmak insafsızlık. Şu söylediklerimi şimdi bile anlama düzeyi çok az bir insan kitlesi varken bizlerin ebeveynlerinden beklemek uzaya çıkmayı istemek gibi... Ama şikayetçiyim hakim bey...
Canıma okuyor bu karmalar. Hele şu ailemle sınanmak beni baya bir sıkıntıya sokuyor. Kafam çok karışıyor. Bir hatalı derken birden yok canım diyerek toz kondurmuyorum. İçimde bir şeyler hatalı düşünüyormuşum gibi hareket ediyor. O his beni bunaltıyor. Çünkü bakıyorum özde muhteşemler, her şeyin en iyisini hak ediyorlar ama öte yandan o kadar mutsuzlar ki. Ve o mutsuzluklarını geçirmenin mümkünatı yok. Birbirleri ile iletişimleri yok, küslük günlük yenen yemek gibi sıcak, hayattan keyif almak için hiç çaba yok ve işin kötüsü bütün bunların yükünü bana yüklüyorlarmış gibi gelmesi.
Çok uzun zamandır oraya ait olmadığımı zaten hissediyordum, şimdi ise biliyorum.Evlenmem ile başlayan olaylar ve bu olaylarda verilen tepkilerin hepsi incitici. Unuttuğumu sanıyorlar ama unutmadım. İncinmediğimi sanıyorlar ama incindim.
neyse bu konu çok derin, şimdilik bu kadar yeter...
neyse bu konu çok derin, şimdilik bu kadar yeter...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder