Kaybolmuş bir ruh, daha nasıl kaybolur diye sorsa biri bana cevabım "kendini bularak" olur. Ben kendimi en çok kaybettiğim anda buldum ve aslında bugüne kadar tek aradığım şeyin kendim olduğunu fark ettim. Her ne kadar anlatırken bir çırpıda çıkıyor olsa da bu konular insanın kaleminden yada ağzından lakin yaşarken çekilen sancı , herkese göre bambaşka.
Boşanır mıyım? Boşana bilir miyim? Boşanmalı mıyım? vb. sorular sorarken, bir gün geldi ve hiç soru sormadan sadece hareket ederken buldum kendimi. Yılların getirisi miydi? gerçekten yoksa bende ki değişimin eseri miydi? yoksa zaten her ikisi de aynı şey miydi? pek bilmiyorum. Düşününce hepsinden bir parça vardı galiba.
Ne yazık ki insan boşanıyorum dediğinde her şey hemen sonuçlanmıyor, hele çocuğunuz varsa ve kocanız sizden boşanmak istemiyor ise.
Bizim boşanma yolumuzun başlangıcı bir sabah benim kendime yeter dediğim ve öğlenine onun ehhh dediğinde başladı. gördüğünüz gibi karşılıklı bir başlatma söz konusu. Akabinde sözlü düellolar, önce atarlanmalar, sonra alttan almalar süreci izlerken süreç gerçek olmaya başladı ve evden ayrılmaya kadar geldi. Bir gün eve gittiğimde eşim evdeydi, bir saat sonra yoktu artık. Bavulunu toplamış ve gitmişti. Kendine göre barışma çabaları sonuçsuz kalmıştı. Oysaki benim bakış açımdan onlar barışma çabasından çok bugüne kadar hep yaptığı davranışlardan bir demetti. Dolayısıyla artık işe yaramayacakları kesindi. Ve o bunun farkında bile değildi.
Hala da farkında değil sanırım. 12 gün olmuş ayrı kalalı (ve şu an çok şaşırdım. bu kadar zaman geçtiğini hiç fark etmemiştim.) Bir tehtit bir alttan alma ile bu pazartesiye kadar geldi. Bu pazartesi ne oldu diyecekseniz, ne olacak kavga noktasından dönüldü. Ben çok kızdım, yüksek ihtimal o çok kızdı. Ama sonuçta bana ilk defa saygı gösterdi ve beni aramayı bıraktı. İki kere konuştuysak çok kısa ve öz konuşuldu ve gerekçeler sebebiyle görüşüldü. Bu hafta sonu oğlum geliyor yanıma bakalım süreç de bizi neler bekliyor.
Sizinle neler hissettiğimi aslında paylaşmak istiyorum çünkü bu süreçte en zor şey bu!
Gerisi hikaye...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder