"Bir gün... " dedi kadın hikaye gibi anlatırken hayatını. Sesi buğulu ve gizem doluydu. Yaşamın tüm bilgisi içinde kendini bulmuş bir sükûnet vardı üstünde.
Birden başladı konuşmaya, çok uzaklardan gelmiş birinin aceleciliği vardı üstünde. "Dört dönemeçten geçerken hep aynı yöne gitmeyeceksin yoksa başladığın yerde bulursun kendini dedi Bu dört dönemeç kuralı dedi birden duraksayarak. Sigarasından öyle derin bir nefes aldı ki, derinlik içinde sığlık gibi bir bulut yükseldi, sanki geçmişe çok uzaklara.
Devam etti birden anlatmaya; Dört dönemeç hep aynı noktaya çıkar çünkü insanlar bildikleri yollardan gitmeye meyillidir. Yeni her zaman çekici ama korkutucudur diyerek bir nefes daha çekti sigarasından. Ve hep bildiğin yolları seçersen hep aynı yere çıkarsın dedi ve durdu kesin bir tavırla. Sanki hali tavrı içinde bir bezginlik yüklüydü, aynı dönemeçlerden kaç kez geçtiğini saymayı bırakmış bir kadının bakışlarıydı oturduğumuz yeri süzen. Garip bir bilmişlik ile hüzün karmaşasıydı teninin kokusu. Ağır geliyordu kendini kandırmaya meyilli ruhlara...
İçimde bir kasvet duygusu ile kaçma isteğim daha da artıyordu. Sigara dumanı eşliğinde teninin kokusundaki tanıdık hüzün, köşeye sıkışmama yetip de artıyordu bile. Kaçamadım kendi karanlığımdan. Öyle bir an geldi ki kaçacak yer kalmamıştı benim için sanki. Nereye gitsem hep orada olacaktı ve beni bitirmeden kendi son bulmayacaktı. İçgüdülerim devreye girmişti artık, savaşmak tek çareydi hayatta kalmak ve tutunmak için. Başka kaçış başka bir yol yoktu artık. Arkama bakacak kadar cesur değildim, önüme bakacak kadar da güçlü ama içgüdülerim hayatta kalamam için ne gerekiyor ise yapıyordu. Koştum koştum ve koştum. Emin olmadan, nereye gideceğimi yada varacağımı bilmeden koştum koştum ve koştum.
Durduğumda ya da ben durduğumu sandığımda bir aydınlık gün ışığı huzmesinin tam altında karanlıkta otururken buldum kendimi. Her yer karanlıktı ama o an aydınlıktı benim için. Karanlık her yerdeydi ama aydınlık tek bir yerde, gitmek ve varmak için bir yolum vardı artık. Yine bilmiyordum Yine emin değildim ama elimde olan o an, sahip olduğum tek gerçekti.
Karanlık, her yerde... Önümde, arkamda gözümü kapadığım her anda... Ama şimdi de değil...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder