John Bramblitt

Çok mu zaman geçti renklerin üzerinden en son ne zaman görmüştüm seni kırmızı  yada mavinin sklemen tonunu yakalamak ne zaman bu kadar karanlık olmuştu ki? Evet şimdi sorsan söylerim sana gözlerimin önünde kararıp giden dünyayı. Tek bir atak, oysa her zamanki gibi gelmişti. Önce istemsiz kasılmalar, bulanık bakışlar ve derin bir karanlık. Karanlık bu sefer saha bir koyuydu sanki. Uyandığımda, uyandığımın farkında bile değildim. Sesler canlı, ışık ise yoktu hayatımda.

Ah karanlık öyle ani girdin ki hayatıma, bitmeyen bir rüya gibisin benim için... Karanlık koyuydu ve zordu çoğu zaman. Neden sorusuna verilecek bir cevap yoktu, kızgındım sadece. Nasıl olabilir diki bu ,nasıl benim başıma gelebilirdi ki?

Kaos bu olsa gerek.

Ses var ışık yok... Renkler... Kağıt ve bir kalem...

Günler geçerken ellerimde buldum renkleri... beyaz çok yoğun mavi daha kaygan sklemen ise biraz koyu biraz kaygan... evet her rengin dokusu farklı ...

Bugün daha da iyi hissediyorum, resmen görüyorum... Ellerim sihirli gibi, resim yaparken o 13 yaşındaki çocuk oluyorum.


Mavi sarıyla buluştuğun da ama en çok siyah renklerle buluştuğunda seviyorum... Ellerim güz oluyor,yağmur oluyor, güneş oluyor... Bana göz, yeni yepyeni umut oluyor.